جان خودم که نباشد به جان عزیزی خودتان هنوز در این اندیشه سیر می کنم آیا من یک خبرنگار هستم ، اگر این به کارت و کاغذها باشد که می توانم جرات و جسارتش را داشته باشم و اعلام کنم بنابر مدارک و مستندات موجود من یک خبرنگارم اما آیا اصول حرفه ای یک خبرنگار و ژورنال را رعایت کرده ام ؟ اصلاً آیا آشنایی دارم با اصول اولیه امر خبرنگاری و خبر رسانی .....

چطور می توانم خودم را خبرنگار بدانم  در حالی که اکنون با گذر زمان بیش از سه سال هنوز نتوانسته ام جواب سئوالم را از کاندیدای وقت انتخابات مجلس شورای اسلامی و نماینده اینروزهای مردم شریف دیر ، کنگان و جم بگیریم ؟ آیا دانستن اینکه نماینده ام در مجلس شورای اسلامی مدرک دکترایش را در چه دانشگاهی و چه رشته ای و در چه سالی و به چه معدلی کسب کرده است برای کسی که عنوان خبرنگار یدک می کشد تا این اندازه پیچیده و دشوار شده است.؟آنروزها کاندیدای سابق و نماینده ی امروز در جواب این سئوال من گفت : دانستن این حرفها نه دردی از شما دوا می کند و نه به من کمکی می کند 

آیا دانستن اینکه چرا بعد از گذشت بیش از 17 سال از شروع بکار بیمارستان شهرم و در حالی که هر روز مردمانش به دلیل کمبود امکانات پزشکی داغدار می شوند،چرا بیمارستان شهرم نیمه تمام مانده است ؟و چرا بعد از 17 سال تنها بخش فعال آن بخش تزریقات است که البته آنهم مجوزی ندارد و تنها در اختیار عده ای معدود قرار گرفته است؟آیا حق ندارم سئوال بگیرم از آنهایی که هر روز برای جلب رای مردم این ساختمان نیمه کاره را برجی می ساختند و می سازند و سپس بهترین درمانگاه و بیمارستان جهان می کنندش و آخر سر بعد از کسب آراء لازم ما را به خیر شما را به سلامت.... ( حداقل مزیت ناتمام ماندن بیمارستان ایجادفضایی جهت مانورسیاسی افراد برای کاندیدا شدن در انتخابات بوده که ، چرا داری ناشکری می کنی آقای خبرنگار یا ناخبرنگار!!!)

چطور می توانم خودم را خبرنگار خطاب کنم در حالی که هنوز نتوانسته ام به جواب سئوالم در پیگیری عدم اجرای مصوبه ی دولت برسم؟ مصوباتی که دولت با تاکیدات فراوان حتی زمان بهره برداریش را نیر مشخص کرده بود ، چطور می توانم خودم را در جرگه خبرنگاران قرار دهم و پز بدهم که من هم خبرنگارم و روزم را باید گرامی بدارند در حالی که هنوز نتوانسته ام چرایی عدم اجرای مصوبه ی دولت در خصوص خورخان و اسکله بردخون که خواسته ی بحق و سالیان سال مردم آنجاست پیدا کنم...مردمانی که برای رزق و روزیشان روز و شبشان را با دریا سپری می کنند آیا داشتن حق یک اسکله ندارند ؟ اسکله ای که دولت نیز مصوب کرده است ؟ علت عدم اجرای مصوبه ی دولت چیست؟ به عنوان یک خبرنگار این سئوال را باید از چه کسی بپرسم؟ آیا پرسیدن این سئوالات تضعیف دولت است؟ فکر نکنم اینگونه باشد ، دولت مصوبه می کند ، آیا نماینده ی محترم که قصد مطالعات اصولی در حوزه جهانی شدن دارند چرایی عدم اجرای این مصوبه را تا چه مرحله ای پیگیری کرده اند و آیا تاکنون در جمع مردم ، همان مردمی که روزی برای جلب رای آنان حنجره ی خود را فدا کرده بود ، در خصوص عدم اجرای این مصوبات لب به سخن گشوده اند ؟

من یک خبرنگارم  ،خبرنگاری که تاکنون به این نتیجه نرسیده ام چرا روستای بردستان در شهرستان دیر نباید شهر شود اما فلان روستا در شهرستان همجوار باید شهر شود ، بدون هیچ اتفاق خاصی ،  بدون داشتن هیچ امتیاز خاصی ، بدون هیچ تفاوت وسعت و جمعیتی ویژهای ، داستان چیست ؟ جریان چیست؟ من باید جواب این سئوالهایم را از کی و کجا پیگیری کنم؟

چطور می توانم خودم را خبرنگار قرار دهم در حالی که هنوز مردمان شهرم باید برای ابتدایی ترین کارهایشان به مرکز استان مراجعه کنند و در جاده ای که سالیان سال است قرار است بزرگراه ساخته شودو هنوز اندر خم پیچ اوال است جانشان را از دست دهند ، چطور می توانم خودم را خبرنگار قرار دهم در حالی که بزرگترین بندرصیادی کشور ( جایی که زندگی می کنم) هنوز قایق هایشان به دریا می روند و جسدهای جاشوهایش به خشکی برمیگردد...

چطور می توانم خودم را خبرنگار خطاب قرار دهم در حالی که هنوز که نتوانسته ام به سئوالات اصولی و حیاتی مردمان این دیار دسترسی پیدا کنم و جوابی داشته باشم تا به عنوان یک خبرنگار در اختیار مردم قرار دهم؟

تاکید می کنم من یک خبرنگار نیستم ، چطور می توانم خودم را خبرنگار خطاب قرار دهم در حالی که هنوز به جواب این سئوالم نرسیده ام که چه شده است شرکت شیمایی متانول کاوه که اثرات منفی فراوانی از جمله نزاع ها و درگیری های قومی ، افزایش قیمت زمین و.... بهمراه داشته هنوز بعد از ده سال تازه وارد مرحله ساختمان سازی و کمپ سازی شده است ؟

من یک خبرنگار نیستم اگر خبرنگار بودم به جواب سئوالاتی که هر روز ذهن مردم این دیار رنج دیده و مظلوم را به خود مشغول کرده می رسیدم ؟

نیستم ، من یک خبرنگار نیستم ، باور کنید فقط عنوان خبرنگار را یدک می کشیم اما روز خبرنگار را به همه ی اصحاب رسانه ی استان که بدون هیچ چشمداشتی و تنها با عشق ، علاقه و ایثار اطلاع رسانی می کنند و جریان خبررسانی را هرگز فراموش نکرده اند، تبریک می گویم .