دیروز من به همراه برادرم سری به نمایشگاه که در کنار مترو شهید بهشتی(تهران) واقع شده بود زدیم بعد از برگشت از نمایشگاه رفتیم داخل مترو تا با قطار به کرج بیاییم اما قطار با توقف چند دقیقه ای مواجه شد. مسئول ایستگاه مترو شهید بهشتی اعلام کرد با عرض پوزش چند دقیقه ای به دلیل مشکل فنی قطار متوقف می باشد.جالب اینجا بود که چند دقیقه این مسئول به بیش از چهل و پنج دقیقه رسید و بعد از اینکه مسئول ایستگاه از حرکت قطار نا امید شد دوباره در بلندگوهای ایستگاه اعلام کرد امکان حرکت چند ساعت آینده وجود ندارد. من در همین حیر و گیر متوجه خانم میانسالی شدم که در کابینی که ما در آنجا ایستاده بودیم شروع کرد به سر و صدا کردن که این چه وضعشه و اینکه چرا مردم را اذیت می کنید و با چند مرد که به اصطلاح به جریاناتی خاصی وصل بودنند شروع به مباحثه کرد که البته گذری هم بر سیاست امروز حاکم بر جامعه زده شد و آن خانم بر عملکردها فعلی به شدت انتقاد میکرد.

برایم جالب بود و در همان زمان به خودم گفتم که اگر اینگونه تاخیر ها در سیستم اتوبوسرانی شهری و یا حتی بین شهری بوشهر می دیدیم آیا برخوردی با راننده می کردیم و یا حتی اعتراضی می کردیم! اینکه چرا در جامعه ما مردم به حقوق خود آشنا نیستند یک موضوع است و موضوع دیگر عدم پایبندی به اجرای قوانین و احترام به حقوق همدیگر است.

گاهی وقتها بین محافل این سوال پیش می اید که چرا تهران نسبت به شهرهای دیگر کشور از لحاظ امکانات  و پیشرفتگی در سطح بالاتری قرار دارد. شاید یکی از عوامل مهم و تاثیر گذار در این جریان بیداری و آگاهی شهروندان پایتخت نشین تهرانی نسبت به معادلات و تصمیماتی است که در سطح جامعه گرفته میشود و مطالباتی است که به جد دنبال آن هستند.

حال با این سوال مواجه هستیم که شهروندان استان بوشهر چه باید بکنند تا صدای آنها نیز به گوش برسد و به مطالبات به حق آنها رسیدگی شود؟ و اینکه چرا شهروندان بوشهری اینقدر صبورند؟